lesbijką chciałbym być z prowincji
i pod przyjaźni kirem białym
nienazywalne wyhodować pszczoły
z gęstego miodu swego ciała

w kurzu podcinać sobie żyły
boso słonecznym splotem zbiegać
targając sztywny warkocz Diany
ukryta w jej czerwcowych piegach

podduszać się ukradkiem myślą
o skrusze której nie zaznałam
pod szklanym kloszem rodzinnego
z czterema braćmi dorastania

i zawsze razem z Czarnowłosą
ogrzewać wiadukt nad torami
co wytyczały nam marzenia
stalowej swojej krwi strugami

przedkładać honor ponad prawo
na kocich wąsach przyklejone
zatracać dni w pustej zabawie
w czytaniu książek na balkonie

lesbijką chciałbym być z prowincji
i nie czekawszy nigdy świtu
budzić się w granatowym mleku
okryta płaszczem niedosytu

i godzinami mazać wieczór
szlakami białych samolotów
tłumaczyć na swą modłę Tego
co im wyznaczył trasy lotu

w wakacje po maturze usiąść
na wiązie dobrego poznania
pożegnać Diany krowie oczy
i przyrzec że będę pisała

a potem odkryć to co zawsze
spędzało sen z mych cichych powiek
zapomnieć o burzliwych pszczołach
z nadzieją że nikt się nie dowie

na święta zjawić się ukradkiem
w orszaku odgrzewanej złości
zapytać koty czy istnieją
wciąż nasze dawne wspaniałości

przysiąść przy rozbrojonym ulu
na grobie sędziwego ojca
uwolnić z gardła pawia bólu
niech nocą Diany spokój zmąca

niech wspina się cichcem na drzewo
pod oknem ich salonu z blachy
ogonem nienazywalnego
na niebie jej rozpina strachy

i chciałbym jeszcze tylko wiedzieć
co można czego nie w tym wieku
gdy się podstawka nocnej lampki
wyszczerza torpedami leków

wypłynąć chciałbym w ostateczne
kontinuum wygasania
i znaleźć pszczoły me przedwieczne
o których kiedyś zapomniałam